Onlangs stuitte ik op een artikel dat de combinatie vissen en familievakantie onder de loep neemt. Omdat ik mezelf er goed in herkende, wil ik het onderwerp oppakken en mijn eigen ervaringen delen.
Visvakantie of vakantie waarin gevist wordt?
Voor vissers zijn er eigenlijk maar twee soorten vakantie: visvakantie en vakantie waarin gevist wordt. Een buitenstaander zou zeggen dat dat hetzelfde is, maar dat is het natuurlijk niet.
Bij een pure visvakantie draait alles van begin tot eind om het vissen. Je maakt van tevoren uitgebreide plannen over doelvis, stekken, technieken en tackle, zuigt overal informatie op en past je dagritme aan op de actieve periodes van de doelvis — als je die tenminste herkent. Eerlijk gezegd is zo'n vakantie lang niet altijd haalbaar. Je wil ook met je gezin op stap, en 'vissen tot je erbij neervalt' past daar lastig in, ook al kunnen mijn vrouw en kinderen het vissen wel waarderen.
Het komt dus meestal neer op de variant 'vakantie waarin gevist wordt'. Je kiest een bestemming waarbij vissen aanvankelijk geen enkele rol speelt. Naarmate de reis dichterbij komt, denk je toch dat je misschien wel een hengel mee zou kunnen nemen. Voor de zekerheid. Dan check je even snel online welke wateren en doelvissen er eigenlijk in de buurt liggen — en voor je het weet heeft ook een tackledoos zijn weg naar je tas gevonden. Puur voor de zekerheid, uiteraard.
Familievakantie in Italië
Toen ik afgelopen weekend met mijn kinderen naar mijn moeder in Italië vertrok, had ik dus voor de zekerheid wat spullen ingepakt. Vandaag was eindelijk het moment om een paar kunstaasjes te water te laten.
Ik wist dat er in de wateren hier forellen zouden zwemmen. We gingen naar een kleine zandafgraving in het gebergte, dicht bij het plaatsje Casoli in de Abruzzen. Voor mijn jongens bouwde ik hengels op met dobber en made — eerlijk gezegd had ik op dit onbekende water geen zin om te veel montages en kunstaas kwijt te raken. Omdat ik met dobber en made al goede ervaringen had bij het forellenissen, leek me dat de meest ontspannen en kansrijke aanpak voor de jongens. Zelf pakte ik mijn spinhengel en monteerde een kleine lepel.
Een zandafgraving als forellenparadijs?
We gingen van start en al na een halfuur zag mijn oudste zoon Ben zijn dobber krachtig onder water verdwijnen. Hij zette de haak zoals ik hem had geleerd — en inderdaad, hij haalde een mooie forel aan de kant. Hij was door het dolle heen; hij had al een tijdje niks gevangen en begon zichzelf al een vloek aan te praten. Ryans (mijn jongste) en mijn eigen motivatie schoten er direct door omhoog.
Dat moest ons ook lukken! Ik spinde en spinde, viste alle dieptes af, wisselde van stek en van kunstaas, maar er gebeurde niets. Ik bleef optimistisch, maar de tijd drong en we moesten er snel weer vandoor. 'Nog 10 minuten, jongens, oké?' Het kriebelde in mijn vingers — ik wou nu ook iets vangen. Net voor het verstrijken van de afgesproken tijd sloeg het toch nog toe, alleen niet bij mij, maar aan Ryans hengel! Hij drilde de vis vol opwinding en was trots als een pauw toen ik de forel voor hem aan de kant haalde.
Met lege handen terug
We moesten gaan en reden terug naar het huis van mijn moeder. Onderweg drong het tot me door dat dit een primeur was geweest: mijn jongens hadden mij voor het eerst met lege handen naar huis gestuurd, terwijl ze zelf wél iets hadden gevangen. Ik reed dus met lege handen naar huis — maar tegelijkertijd als een trotse vader. Dit kleine viservaring vergeet ik niet snel. De familievakantie ook niet!
Tot de volgende keer — tight lines!
Je Daniel































