De Drewitzer See ligt in Mecklenburg-Vorpommern en maakt deel uit van de Müritzer Seenplatte. Vanuit Berlijn ben je er in 1 uur en 40 minuten. Aan het 650 hectare grote meer staat maar één gebouw: de voormalige jachthut van Erich Honecker. Vanuit hier vertrok hij met genodigden op jacht- en visuitstapjes. Onbevoegden hadden er niets te zoeken. Precies daaraan danken we het feit dat dit water vandaag een ongerept visserssparadijs is. Het hele gebied is aangewezen als natuurreservaat en motorboten zijn op het meer niet toegestaan.
Wat leeft er in de Drewitzer See?
In de voormalige 'hut' is nu het Viverde Hotel gevestigd. Het bijzondere aan de in de ijstijd ontstane Drewitzer See is dat hij geen verbinding heeft met de omliggende wateren. Door die afgeslotenheid kunnen flora en fauna zich ongestoord ontwikkelen. Wie hier vist, geniet van glashelder water dat dieptes tot 33 m bereikt. Er leven enorme hoeveelheden prooidieren: spiering, ruisvoorn, grote marene, brasem, blankvoorn en waarschijnlijk nog meer. Snoek en baars kunnen daar prima mee leven. En precies voor die twee zijn wij hier!
Op pad: een boot huren
De eerste twee dagen was het lastig om de vissen te verleiden en vingen we slechts sporadisch iets. Maar op maandagochtend na het ontbijt stapten we in onze roeiboot — bij het hotel te huren voor € 30,00 per dag of € 3,50 per uur, stand: 2013 — en roeiden richting het 'Vogeleiland'. Ongeveer in het midden van de Drewitzer See ligt een klein eilandje waar beschermde vogels broeden. Zo'n 50 m ten zuidoosten daarvan kom je op grote kruidenvelden op 1,5-4 m diepte. Daar aangekomen maakten we ons klaar voor actie.
Onze hengels en kunstaas
Daniel had een nieuwe hengel aangeschaft: een Berkley Urban-Camo 7/28 g, 1,95 m, een medium-actiehengel. Die dag zou de hengel grondig worden getest. Aan het einde van zijn 40 cm lange hardmonofilament onderlijn hing een 12 cm donkerbruine Fox Quiver Shad. Zijn hoofddoelvis was snoek. Ik pakte mijn Crypton Shotgun LM 270 van Quantum en ging op zoek naar geschikt kunstaas. Voor mij zijn het weer en de kleur van het water altijd de doorslag gevende factoren.
Ik geef over het algemeen de voorkeur aan kleinere shads. Toen ik hem zag, wist ik meteen dat hij raak zou zijn: een Lunker City Fin-S-Fish 10,2 cm softjerk in Pumpkinseed/Chartreuse. Ik wilde Daniel om € 10 verwedden dat ik er iets mee zou vangen, maar hij was zelf ook te zelfverzekerd om daarop in te gaan.
Resultaat: onze vangst
Nauwelijks uitgeworpen of ik had al de eerste baars te pakken (26 cm). Na het opmeten en de verplichte foto liet ik hem weer gaan. Daniel en ik houden onze vangst nooit. Voordat ik opnieuw kon werpen, boog Daniels hengel al door. Als professional herkende hij aan de trek meteen de snoek. Bij snoek let hij er altijd extra op de vis goed te laten afzwemmen, zodat hij hem zo voorzichtig mogelijk kan landen — met de hand. Gedacht, gedaan.
De snoeken van de Drewitzer See hebben een opvallend goudkleurige tekening en zijn verhoudingsgewijs fors gevoed. Na die eerste bewogen 10 minuten wisten we het: dit zou een bijzondere visdag worden. In de volgende twee uur vingen we samen ongeveer 6 snoeken en 5 baarzen, allemaal maatjes, maar geen echte monsters.
Toch kon ik mijn persoonlijk record evenaren. Ik ben nog een beginner en dit is pas mijn tweede echte visseizoen. Vorig jaar ving ik op de Schlachtensee in Berlijn een snoek van 67 cm, en ditmaal overtrof ik mezelf met 2 cm. Sommigen van jullie glimlachen nu vast, maar ik ben er trots op.
Terugkeer in de regen
Toen de regen ineens inviel, bevonden we ons natuurlijk — vanuit het hotel gezien — precies aan de andere kant van het meer. Zonder motor betekent dat: tanden op elkaar en roeien. In ieder geval voor Daniel.
Maar omdat we langs al onze favoriete stekken kwamen, moesten we toch nog een paar keer ankeren en een handvol worpen doen. Het riet om ons heen ruiste oorverdovend in de wind en de donkere wolken leken bijna tastbaar dichtbij. De stroming ging precies de verkeerde kant op. Maar met het vooruitzicht op warme chocoladetaart met ijs voor mij en reerug voor Daniel vochten we ons tevreden en moe de laatste etappe terug. Er bestaat geen slecht weer, alleen slecht eten!






























