Onlangs had ik een afspraak voor een testvisdag in Heiligenhafen. Het plan: de speciaal voor het kabeljauwhengelen ontwikkelde 'Möhrchen' van Lieblingsköder uitproberen op de echte doelvis. Voor mij persoonlijk was het de allereerste keer op kabeljauw, en daarmee had ik 'Möhrchen' in zijn eigenlijke paraderol nog nooit kunnen meemaken. Omdat neonkleuren me bij slechte lichtomstandigheden en troebel water al veel snoeken hebben opgeleverd, had ik de shad ook weleens succesvol ingezet op snoek — maar nu was het eindelijk tijd voor kabeljauw.
Wie waren er bij?
Uiteraard was Jens erbij, de vader van Lieblingsköder. Verder Dennis, de kabeljauwexpert op wiens advies Jens de neonoranjemagnet destijds had ontwikkeld. Daarnaast Luis van Big L-Fishing, de aanstormende filmster van de visserij, de zelfbenoemde Hamburgse snoekbaarskonig Crazy Dodo, en de Noord-Duitse veelvangers Jeanette, Micha en Marco — die zelfs hun moeder als versterking hadden meegenomen.
Visstek: Heiligenhafen
Na tweeënhalf uur varen vanuit Heiligenhafen de zee op, kon het eindelijk beginnen.
De missie was helder: mooie kabeljauwen moesten het worden. De aanpak verschilde per visser behoorlijk. Ons negen man sterke team zette volledig in op de knalloranje shad van Lieblingsköder, terwijl je bij de overige 20 zeevissers van alles kon bewonderen — van echte wormen tot pilkblokken en twisters.
Overeenkomsten en verschillen
Binnen ons team was er in ieder geval eensgezindheid over de köder, maar over de montage en techniek liepen de meningen flink uiteen. De meesten begonnen met meerdere haken: naast een zware jigkop (50-110 g) werden angsttregs bevestigd aan de 12,5 cm 'Möhrchen', of er werd zelfs gevist met tot drie bijvangers in de vorm van 10 cm 'Möhrchen' op offsethaken.
Alleen Dennis en ik vertrouwden op een fijne snoekbaarsmontage met een onderlijn van 0,30 mm fluorocarbon en een 50 g jigkop met een 10 cm 'Möhrchen'.
Kabeljauw laat zich niet zien
Iedereen begon vol goede moed, maar na een tijdje begon het gevoel te ontstaan dat de aangevaren stek er vandaag niet één voor kabeljauw zou zijn. Dat riep vanzelfsprekend de eerste mopperaars op het plan:
'Een geweldige stek, die we 2,5 uur lang hebben aangevaren',
was te horen van de eerste ongeduldigen. Na enige tijd zonder beet stuurde de kapitein aan op de volgende 'goede' stek.
Ik wist niet zeker of mijn techniek wel de juiste was — het was tenslotte mijn eerste keer op kabeljauw en ik had nog geen enkele beet gehad. Omdat het de anderen echter zonder uitzondering net zo verging, besloot ik het nog even op dezelfde manier te proberen.
Volgende stek: kabeljauw ahoi
Zoals het zo vaak gaat bij het vissen: nieuwe stek, nieuw geluk! Met mijn eerste worp op de tweede stek had ik meteen een mooie kabeljauw aan de haak. Een geweldige beet! Opgewonden drilte ik hem min of meer zoals ik een snoekbaars zou drillen — wat helaas iets te ongeduldig bleek voor kabeljauw. Net voor het schip verloor ik de vis. Maar nu wist ik het zeker: de shad en de techniek waren absoluut geschikt om een kabeljauw te foppen. Een paar worpen later boog de hengel opnieuw door, en ditmaal drilte ik met meer geduld. Het lukte me de prachtexemplaar aan boord te brengen.
Niet alleen bij mij begon de hengel te ratelen — ook Jeanette, Dennis en moeder konden hun eerste vangst melden. Hoewel ik vooral met mijn eigen visserij bezig was, had ik het gevoel dat wij de eersten op het schip waren die een vis hadden weten te vangen.
Instellen op de wind
We voeren de volgende stek aan. Telkens wanneer het schip een nieuwe positie had bereikt, draaide de kapitein het dwars op de wind, zodat de ene scheepszijde in de aandrift (lij) en de andere in de afdrift (loef) viste. Hij draaide het schip regelmatig, zodat je afwisselde tussen twee verschillende situaties. Mijn techniek veranderde ik daarbij niet, maar op de afdriftzijde gebruikte ik een wat zwaardere jigkop van 80 g ten opzichte van de aandriftzijde. Nadat Dennis en ik ook op de derde stek weer een goed begin hadden gemaakt, zag ik hoe steeds meer teamleden overstapten op een eenvoudigere montage.
Eindelijk kabeljauw in overvloed!
Op de vierde stek werd het echt zonneklaar: 'Möhrchen' is absolute waanzin voor het kabeljauwhengelen. Wie weleens een dubbeldril heeft meegemaakt weet dat dat al enorm leuk is — maar wat er aan onze kant van het schip nu gebeurde, had ik nog nooit gezien. Het hoogtepunt was het moment dat zeven (!!!) van ons negen man tegelijkertijd een kabeljauw aan het drillen waren. De hammer! Een kabeljauwbeet voelt aan als een heel harde snoekbaarsbeet — je merkt duidelijk dat je hier te maken hebt met een roofvis uit de zee. We zaten er nu allemaal volledig in, en het succes verliet ons ook op de vijfde en zesde stek niet. Des te weemoediger was het gevoel toen we uiteindelijk toch weer koers moesten zetten naar de thuishaven.
Hoe goed is 'Möhrchen'?
De terugreis gebruikten we om de testdag statistisch bij te houden. Jens en ik spraken met alle vissers aan boord en luisterden naar hun verhalen. Ik kan je zeggen: de vangststatistiek van 'Möhrchen' is ronduit indrukwekkend.
Terwijl de 20 vissers met hun uiteenlopende shads en pluggen samen 4 kabeljauwen en 2 platvis konden noteren, had ons negen man sterke 'Möhrchen'-team maar liefst 42 kabeljauwen aan boord gebracht — waarvan 8 op mijn naam stonden. Hoewel ik Dennis en Jens al vertrouw, had ik van zo'n resultaat in mijn stoutste dromen niet durven dromen.
Over het succesverhaal van 'Möhrchen' bestaan meerdere theorieën, maar de meest aannemelijke voor mij luidt als volgt: kabeljauw houdt van kreeften en kan ze gevaarlijk worden op het moment dat ze net zijn verveld. In dat stadium zijn de kreeftjes knalloranje en uv-actief — net als 'Möhrchen'. Als je dan ook nog door het zand jigged, is de val compleet. Deze theorie werd onderbouwd door enkele kreeftjes die bij het fileren in de kabeljauwmagen werden aangetroffen.
Samenvatting
Blij maar uitgeput maakten we ons allemaal op voor de terugreis naar huis. De dag was een groot succes: met deze geweldige groep was het opnieuw ontzettend veel plezier, het weer werkte mee en de kabeljauwmagneet 'Möhrchen' doet wat hij belooft. Het is goed mogelijk dat ik het kabeljauwhengelen meeneem in het tweede deel van de LMAB-schonzeit-tour.
Tot die tijd wens ik jullie allemaal ratelende molens!
Jullie Daniel
