Een verslag van Daniel Andriani, vertaald uit een fantasietaal naar het Duits door Toni Wehn
Wat is de Predatortour?
De Predatortour is een internationaal roofvistoernooi dat sinds 2009 jaarlijks eind mei wordt gehouden. Europese roofvissers strijden vanuit de boot tegen elkaar op snoek, snoekbaars en baars.
Locatie
Het toernooi vindt plaats in het Rijn-Maasestuarium in Nederland, precies op het Hollands Diep en het Haringvliet. De start vindt elk jaar plaats onder de brug bij Europarcs Resort Biesbosch, waar ook de boten van de deelnemers liggen.
Deelnemers
Er wordt altijd met zijn tweeën vanuit de boot gevist. Omdat Toni (nog) geen zin had in toernooivissen, zocht ik een partner voor de Predatortour. Die vond ik snel in Roman van Rheinland-Boote/Bullseye Fishing, een sterke visser die er wel zin in had om mee te doen. In totaal namen 120 boten deel, dus 240 vissers, waaronder YPC-deelnemers Enrico Di Ventura voor Westin (tweede in 2018), Didi Isaiasch voor Quantum, Herbert Ziereis voor Fisch&Fang, Jan Pusch voor Mercury (tweede in 2017) en vrienden als Johannes Dietel voor Shimano, Pierre Johnen voor Spro (kampioen in 2017) en Ugis Gross voor Zielfisch. Het deelnemersveld had nauwelijks sterker kunnen zijn.
Format
Er zijn drie opeenvolgende wedstrijddagen (donderdag tot en met zaterdag), waarop telkens van 8 tot 16 uur wordt gevist. Per dag mogen in totaal 3 snoeken, 3 snoekbaarzen en 3 baarzen worden ingebracht, uitsluitend gevangen op kunstaas. Trollen is toegestaan. Snoekbaarzen tellen pas mee als alle drie de snoeken gevangen zijn, en baarzen tellen pas mee als alle snoeken én snoekbaarzen gevangen zijn. Wie alle negen wedstrijdvissen heeft gevangen, krijgt 1000 bonuspunten en kwalificeert zich bovendien voor het toernooi van het volgende jaar.
De voorbereiding
Voor dit toernooiseizoen hadden we dankzij een samenwerking met Rheinland-Boote een geweldige boot tot onze beschikking: een Ranger VS1782 met een indrukwekkende uitrusting van Humminbird, Minn Kota en Talon. Die boot moesten we ophalen, inrijden, vertrouwd raken met de techniek en natuurlijk het water leren kennen. Vorig jaar had ik al op het Haringvliet gevist, maar het Hollands Diep kende ik helemaal niet. Omdat Roman het druk had met zijn werk, ging Toni — die vanuit de YouTube Predator Cup al een paar stekken op beide wateren kende — gewoon mee om me te helpen met de training en een paar nieuwe köderprototypes te testen.
De laatste dag voor het toernooi hebben we vastgelegd in een kleine, informele video:
De eerste wedstrijddag
Omdat dit volgens de weersvoorspelling de winderigste dag zou worden, was het plan om eerst dichterbij op het Hollands Diep de 3 wedstrijdsnoekbaarzen te vangen. Roman en ik voeren naar de stekken die we tijdens de training met Toni hadden verkend. We jiggden beiden op snoekbaars en na een korte aanlooptijd hadden we onze drie snoekbaarzen én een welkome bijvangstbaars aan boord.
Met ongeveer twee uur resttijd voeren we een snoekkspot aan en konden via een spinnerbait nog een kleine esox op het scorebord zetten. Vijf van de negen vissen hadden we dus al. Omdat we de snoeken nog niet compleet hadden, telden onze snoekbaarzen en de baars op dat moment nog niet mee, waardoor we laag in het klassement stonden — maar dat kon ons niet schelen. De köder van de dag was een KØFI Baars van 11 cm in de prototype-kleur Natural Perch, waarmee we drie snoekbaarzen vingen. Die kleur was al tijdens de training een schot in de roos en is in het najaar verkrijgbaar in de viswinkel.
De tweede wedstrijddag
De missie was duidelijk: vandaag hadden we twee snoeken en twee baarzen nodig. De dag begon behoorlijk demoraliseerend: bij aankomst op onze sneukspot verloor Roman meteen 's ochtends een metervissen aan de boot, ik kort daarna een snoek van zo'n 70 cm. De schok moest even worden verwerkt, maar gelukkig duurde het niet al te lang voordat we met twee kleine snoeken op jigspinner de drie wedstrijdsnoeken compleet hadden.
Daarna gingen we op baars, vermoedelijk de moeilijkste doelvis van dit toernooi. Al tijdens de training hadden velen hun tanden op de baarzen stukgebeten, en ook voor ons was het allesbehalve makkelijk. We voeren verschillende stekken aan en vingen in uren slechts één baars, plus nog een snoek en een snoekbaars die telkens onze score iets verbeterden. De derde baars wilde maar niet komen, maar de overstap op dropshot bracht 17 minuten voor tijd de verlossing (zie foto).
Met die vis haalden we niet alleen de 1000 bonuspunten binnen, maar ook de kwalificatie voor volgend jaar. We voeren daarna in rap tempo nog naar onze snoekbaarsspot van de dag ervoor en vingen, nog steeds op dropshot, in no-time drie snoekbaarzen, waarvan twee onze score nog iets verbeterden.
In het klassement klommen we daarmee op naar positie 47, maar we wisten dat veel teams op dag 3 nog hun bonuspunten zouden halen. Om die plek te houden of te verbeteren, hadden we op dag drie minimaal twee goede snoeken nodig. Een grote baars zou ook geen kwaad kunnen. De köder van de dag was een KØFI Ukelei van 15 cm in Electric Chicken op het dropshot-rig.
De derde wedstrijddag
De laatste dag is snel verteld. De omstandigheden voor ons plan om de grote snoeken te pakken waren ronduit ongunstig. Het was vrijwel windstil, de snoeken hadden geen eetlust en we stonden — net als veel andere teams — met lege handen. Wat we ook probeerden: grote köders, kleine köders, shads, pluggen, spinnerbaits, jigspinners — geen enkele snoek had interesse. Dit was ook de laatste Predatortour waarbij trollen nog was toegestaan; achteraf hadden we dat misschien ook moeten doen. Maar goed. Op de derde dag vingen we slechts twee vissen die onze score verbeterden: een baars en een snoekbaars (opnieuw op KØFI Ukelei aan de dropshot), waarmee we terugvielen naar positie 70.
Prijsuitreiking & conclusie
Al op de tweede dag hadden de Fransen Lionel Chevalier en Tristan Poulain een scorebord neergelegd waar je van schrok. Op de derde dag verbeterden ze zich maar weinig, maar dat maakte niet uit — de titel was sowieso voor hen. Drie baarzen boven de 46 cm, snoeken tussen 95 en 111 cm en snoekbaarzen van 64 tot 89 cm leverden het hoogste puntentotaal op.
Ook de tweede plek ging naar Frankrijk. De gebroeders Hernandez, Kevin en Jordan, vingen maar liefst drie snoeken boven de meter; ook hun baarzen van 42 tot 47 cm waren indrukwekkend. Vergeleken met de winnaars ontbrak hen echter een grote snoekbaars. Nils Gabsa en Marcel Asbroek, die aan het einde van dag twee nog helemaal zonder baars zaten, vingen de drie benodigde stekelvissen op tijd en schoven mede dankzij een gemiddelde snoekbaarslengte van 73 cm en een snoek van 125 cm op naar positie 3.
Van onze bekenden deed Herbert Ziereis het het beste: de YouTube Predator Cup-deelnemer bereikte samen met zijn partner Birger Domeyer positie 6. Dietmar Isaiasch ving met 125,7 cm de grootste vis van het toernooi (zie foto); hij en Daniel Katzorek eindigden op plaats 15. Jan Pusch en Daniel Brce werden 29e, Enrico Di Ventura en Frank Bußmeyer landden op plek 47 — een goed resultaat, maar voor de ambitieuze Enrico vast niet wat hij gehoopt had.
Baarsenpaus Johannes Dietel, onbetwist een van de beste vissers van Duitsland, eindigde samen met Shimano-teamvisser Olli Gumbel — met vermoedelijk het snelste boot van het veld — op slechts plek 116 van de 120. In drie dagen beet hen niet één baars aan, terwijl ze tijdens de training nog volop goede baarzen hadden gevangen. Een mooi bewijs dat vissen nooit volledig te berekenen is en de vissen altijd het laatste woord hebben. De volledige einduitslag vind je HIER.
Samenvatting
Voor ons voelde het na dag twee alsof er meer in had gezeten — maar dat zul je na een toernooi waarschijnlijk altijd denken. Uiteindelijk haalden we ons doel, de kwalificatie voor volgend jaar, vrij probleemloos, leerden we veel en motiveert het verloop me voor de komende wedstrijden. Want eind juni ga ik alweer op deze wateren vissen, ditmaal samen met Frédéric Jullian bij de WPC. Met cameraman Juli aan boord. Verwacht je maar op hopelijk spannende video's!
Tot snel!
Jouw Daniel
