Het World Street Fishing Event 2019 is onderdeel van de World Predator Classic. Tot nu toe vonden beide toernooien gelijktijdig plaats in Hellevoetsluis. Dit jaar werd het Street Fishing Event voor het eerst als zelfstandig toernooi georganiseerd in Metz, Frankrijk. Dat had vooral een positief effect op de organisatie en het verloop van het evenement.
Street fishing betekent dat je met licht materiaal door de stedelijke wateren van Europa trekt en daarbij op de typische roofvissen vist. Deze trend is de afgelopen jaren flink gegroeid en de meeste bekende fabrikanten hebben inmiddels eigen productlijnen voor dit populaire spinvissen geïntroduceerd.
De belangrijkste regels van het #WSF2019
Het evenement vond plaats van 31-05-2019 tot 02-06-2019 in Metz, Frankrijk. Door Metz stroomt de Moezel, zowel als hoofdstroom als via allerlei kleinere kanalen. De vrijdag stond vooral in het teken van de inschrijving, het kennismaken en — eerlijk is eerlijk — ook het feestvieren met de andere deelnemers. Er werd gevist op zaterdag van 14:00 tot 22:00 uur en op zondag van 08:00 tot 15:00 uur.
De WSF19 is een strikt catch-and-release evenement. Dat betekent ook dat bloedende of dode vissen niet meetellen in de klassering. Hierdoor gingen alle deelnemers uiterst zorgvuldig en voorbeeldig met de vissen om.
Per dag mochten vijf vissen worden ingebracht. De tellende soorten waren baars, snoek, snoekbaars, kopvoorn en roofblei. De alomtegenwoordige meerval was uitgesloten van de klassering. Aan het einde werden de gevangen centimeters van beide dagen bij elkaar opgeteld om de winnaar te bepalen.
Tot de verplichte uitrusting behoorden schepnet, spundwandschepnet, onhaakmat en lostandtang. Je mocht twee hengels meenemen en uitsluitend kunstaas was toegestaan.
Vangsten moesten dubbel worden gefotografeerd: eerst op de meetlat die elke visser had gekregen, daarna in de hand van de vanger. Beide deelnemerskaarten moesten zichtbaar zijn als identificatie en de vis moest altijd met de linkerzijde naar de camera wijzen. Een voorwaarde die op papier simpel klinkt, maar toch voor veel afgekeurde vangsten heeft gezorgd — in de opwinding liep het bij menig deelnemer mis.
Je neemt deel aan de WSF als single of als team. Alle deelnemers doen mee aan de individuele klassering, alle teams tegelijkertijd aan de teamklassering. Elke single werd gekoppeld aan een andere single, elk team aan een tweede team. Zo mocht elke partij één wedstrijddag lang de stekken bepalen waar gevist werd.
Mijn voorbereiding
Een goede toernooivoorbereiding begint thuis, dat weet elke ervaren visser. Van mijn fouten van het vorige jaar had ik geleerd. Toen had ik veel te veel kunstaas en dozen meegenomen — een probleem dat vast herkenbaar is. Dus pakte ik dit keer slechts twee dozen met de belangrijkste köder voor baars, snoekbaars en co.
Omdat de rit naar Metz vanuit Berlijn maar liefst 800 km bedraagt, was een aparte trainingsdag er niet bij. Dus bestudeerde ik van tevoren de stadskaart nauwkeurig op Google, doorzocht ik Instagram op vangstfoto's en leunde ik op tips van andere vissers. De mannen van Bock auf Barsch kwamen daarbij precies op het goede moment. De ploeg kende ik al van het jaar daarvoor — we zijn inmiddels goede vrienden — en het was dan ook vanzelfsprekend dat we ook dit jaar een hotel zouden delen. Ze hadden vooraf tijd voor een trainingsdag en konden me een aantal goede tips geven.
Na de inschrijving op vrijdag trokken we uiteraard ook nog even naar het water. Buiten het wedstrijdgebied verkenden we een aantal stekken langs de hoofdstroom en de kanalen. De vissen lieten zich echter nauwelijks zien en slechts een handvol roofvissen beet aan. Toch leverde het me één duidelijk inzicht op: de hoofdstroom van de Moezel zou ik tijdens de wedstrijd mijden.
De eerste wedstrijddag
Zaterdag kwamen we stipt op de verzamelplaats aan. Ondanks de grote deelnemersveld van ca. 230 vissers waren er genoeg gratis parkeerplaatsen en ook de organisatie ter plaatse was uitstekend — men had duidelijk geleerd van de fouten van voorgaande jaren, compliment aan de organisatoren. Enig kritiekpunt: een kleine bar met water werd pas 's avonds opgebouwd, wat bij 33 graden in de schaduw toch wel iets te wensen overliet.
Eerst moest ik mijn toegewezen partner zien te vinden. Al snel stond ik oog in oog met Theo, een jonge Fransman die helaas geen woord Engels of Duits sprak. Met mijn bescheiden Frans en veel handen-en-voetentaal verliep de communicatie over het weekend echter verrassend goed.
Na een korte tactische bespreking was het plan helder: we zouden de 600 m naar het stadscentrum van Metz sprinten en een plek veroveren bij een van de talrijke bruggen. Stipt om 14.00 uur klonk het startschot en we waren er daadwerkelijk als een van de eersten bij de stek.
Na amper tien worpen sloeg de eerste vis aan. Een baars van 30 cm had de kleine KØFI in Real Roach gepakt. Helaas stapte die goed beest direct bij het schepnet af — frustrerend, zeker achteraf gezien, want die vis zou me plek 15 in de eindklassering hebben opgeleverd. Maar daarover later meer.
Duidelijk was in ieder geval dat er vis zat, dus werd er geconcentreerd verder gevist. Even later landde ik een baars van 21 cm (eveneens op de KØFI) en bracht hem in de klassering. Iedereen die weleens de WSF heeft gevist weet wat een opluchting het is om van nul af te zijn. Na twee gemiste beten wilde Theo van stek wisselen.
We liepen de kanalen af, visten in ondieper water en langs kruidrijke oevers, maar vingen niets meer. Terug naar de bruggen dus, waar we de laatste uren doorbrachten. Toen de zon al laag stond, bracht de Drunkbait (Champagner Steffi) me nog een baars van 28 cm.
Even later tockte het opnieuw in de tip van de Rodfather. De vis maakte flink druk tijdens het drillen en ik dacht meteen aan een grote snoekbaars, maar werd snel met de benen op de grond gezet toen een halfwassen meerval aan de oppervlakte verscheen. Die had opnieuw de Champagner Steffi gepakt. Een mooie bijvangst, maar helaas niets voor de klassering. Zo sloot ik de eerste dag af op plek 35.
De tweede wedstrijddag
De tweede dag werd het nog heter en dat was ook te merken aan het gedrag van de vissen. Theo en ik besloten opnieuw naar de bruggen te sprinten en de hele dag vol te houden in de hoop op nog een baars. Opnieuw lukte het ons als eersten op de stek te zijn, maar we bleven allebei lang zonder beet.
Naast ons ving een jonge Fransman een baars van 46 cm op drop-shot en af en toe werden er kleine en middelgrote baarzen geland. Verder was er weinig actie. Slechts zo'n 30 procent van alle vissen werd op de tweede dag gevangen.
Ongeveer een uur voor het einde van de wedstrijd monteerde ik als gamechanger een licht verzwaarde Drunkbait Bourbon Bernd. En wat voor een gamechanger bleek het te zijn. Bij de allereerste worp, op volle afstand, een flinke tock in de Rodfather. Na een korte maar zweterige drill gleed een nette snoekbaars van 44 cm het schepnet in. Yeah, eindelijk! Die wertungsfisch bracht bij het krappe scorebord een flink aantal plekken winst.
Pure opluchting — maar meer zou er niet meer komen. Kapot en uitgeput, maar ook tevreden, liepen we terug naar de verzamelplaats.
Terugblik op het #WSF2019
Uiteindelijk leverde die snoekbaars me plek 23 op — een klassering bij de beste 10% ter wereld, waanzinnig! Ook al had de verloren baars van de eerste dag waarschijnlijk plek 15 betekend, ik ben er heel trots op en heb het Team #lmab naar mijn gevoel goed vertegenwoordigd.
Een welverdiend proficiat ook aan de top 10 van de wedstrijd. De omstandigheden waren zwaar en iedereen die vis heeft gevangen mag zichzelf in zekere zin een winnaar noemen.
Al met al was de WSF19 een geslaagd evenement met veel toffe mensen, een duidelijk verbeterde organisatie en volop plezier. Metz is een adembenemend en waardig decor dat volop vis en interessante stekken biedt.
Ook een dikke dank aan de mannen van Bock auf Barsch, die nog een aantal video's van het evenement zullen publiceren.
Drunkbait, KØFI en The Rodfather waren eersteklas reisgenoten op deze trip — en ik kan nu al zeggen: volgend jaar ben ik er weer bij!
