Het is geweldig om te melden dat ons eerste verslag in de nieuwe rubriek 'Vissen in het buitenland' gaat over een van de meest opwindende reisbestemmingen voor vissers die er bestaat: Thailand!
Aankomst in Thailand
Op 25 december stapten mijn vrouw en ik aan boord van een Qatar Airlines-vlucht naar Bangkok — met een tussenstop van 9 uur in Doha — en 20 uur later landden we op de luchthaven Suvarnabhumi in Bangkok. Zodra ik het vliegtuig uit stapte, verscheen er een brede glimlach op mijn gezicht die er simpelweg niet meer af ging. Die typische geur die je alleen in Thailand ruikt, de stralende zon, vriendelijke mensen en hoog opgroeiende palmbomen direct bij de luchthaven — het geeft je een regelrecht geluksgevoel.
Het programma van de visreis naar Thailand
Op de agenda stonden de wereldbekende kunstmatige meren buiten Bangkok voor pacu, snakehead en barramundi, de zoetwatermeren en rivieren op Koh Phangan voor Mekong-meerval en karper, en uiteraard diepzeevissen vanaf kayak en boot bij Koh Phangan en Koh Samui — voor alles wat aanbeet. Na een paar dagen vol shoppen en eten was het dan zover:
Kunstmatige meren: Pilot 111
Ons eerste visstek heette Pilot 111 — een enorm complex met 12 kunstmatige meren (elk circa 150 m lang en breed), op ongeveer een uur rijden van Bangkok.
Welke vissoorten wachten je op
Bij Pilot 111 kun je vissoorten vangen waar je normaal alleen van kunt dromen:
- Giant Snakeheads tot 8 kg
- Striped Snakehead
- Barramundi tot 14 kg
- Featherbacks
- Asian Redtail Catfish
- Pacu
- Mekong Catfish
Het complex wordt gerund door een bijzonder vriendelijke Thaise dame en haar dochter. Je kunt er een gezellige kamer direct aan het water huren, compleet met badkamer, televisie en airconditioning — echt top.
Onze prijs in 2013: vissen in alle meren inclusief kamer kostte in totaal 3000 Baht (€ 65) voor 2 personen voor 24 uur.
Uitrusting voor de kunstmatige meren
Na aankomst om 10:00 uur 's ochtends en het inchecken gingen we direct aan de slag bij het eerste meer. Uitgerust met een relatief stijve 40 g Penn spinhengel en een 3000er Shimano molen met gevlochten lijn en staaldraad aan het einde. Eerst probeerde ik het met een kleine popper die ik een paar dagen eerder in Bangkok had gekocht. Na een paar worpen volgde de eerste beet. De laatste keer dat ik zo'n geweldige aanbeet voelde, was tijdens het vissen op tigerfish in Zimbabwe.
Gevecht met de barramundi
Nauwelijks had mijn kunstaas het water geraakt of een reusachtige barramundi begon hoog uit het water te springen. Een paar keer omhoog, hoofd geschud en weg was hij. Na zo'n korte maar spannende drill had ik bloed geproefd, maar ik had ook direct door: met deze vis moet je echt knokken en de overwinning is bepaald niet vanzelfsprekend.
Een paar minuten later volgde de volgende beet, en meteen voelde ik dat deze vis nog groter en sterker was dan de vorige. Dit keer zorgde ik ervoor dat er permanent spanning op de lijn bleef, ook tijdens de meerdere spectaculaire sprongen uit het water. Na krap 5 minuten ving ik mijn eerste barramundi — een prachtige vis van 8 kilo. In de zon wisselt zijn zilver van groene tot blauwe tinten.
Bij het vasthouden moet je echt oppassen, want ze hebben messcherpe vinnen en aan de onderkant een zeer scherpe stekel. Aan de enorme staartvin zie je meteen waarom deze vis zoveel kracht heeft. Na een paar uur hoogspanningsvissen en meerdere spectaculaire drills met barramundi's trokken we naar het tweede meer, waar Giant Snakeheads leven.
Tweede meer: Giant Snakeheads
Giant Snakeheads zijn extreem vechtlustige vissen die zich kronkelend door het water bewegen, een beetje als een slang. Daarnaast springen ze regelmatig uit het water en beschikken ze over messcherpe tanden.
Ik ving meerdere snakeheads, onder andere ook op mijn favoriete kunstaas. Belangrijk bij het vissen op snakeheads is het kunstaas wat sneller binnen te halen en bij een beet razendsnel de haak te zetten. Bij mijn eerste bezoek aan Pilot 111 verloor ik ook een monster snakehead. Er zwemmen daar zeker exemplaren die ruim over de 1-metergrens gaan.
Even bijbijtanken
Na de actie bij de snakeheads schoven we aan voor wat versterking in de vorm van heerlijke Thaise gerechten, vers bereid door een oude Thaise kokkin. Het lekkere eten en de verfrissende dranken deden enorm goed. Hoewel je gedragen wordt door een permanente adrenalinerush, is het snikheet (33 °C in de schaduw) en moet je — adrenaline of niet — constant aan drinken denken. De tijd vloog voorbij en tegen de tijd dat we richting het pacumeer gingen, was de schemering al ingevallen.
's Nachts vissen op pacu's
Pacu's komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en zijn nauw verwant aan piranha's. De grootste verschillen zitten in de tandvorm en het feit dat pacu's aanzienlijk groter worden dan piranha's. Beide zijn extreem agressief, kunnen razendsnel zwemmen en vechten ongelooflijk hard. Opnieuw goide ik mijn favoriete kunstaas in het water en opnieuw kwamen de beten snel.
Na 3 stevige drills ving ik een flinke dikke pacu. Hij vocht werkelijk keihard en mijn hengel boog compleet door. Er is geen mooier geluid dan wanneer de lijn in razend tempo van de molen wordt getrokken. Na het vallen van de duisternis kwamen er eerst massa's muggen opzetten. Ik maakte meteen een mentale notitie om bij het tweede bezoek zeker muggenmiddel mee te nemen. Hoewel we wisten dat een taxi ons om 3 uur 's nachts zou ophalen voor de luchthaven (verder naar Koh Phangan), visten we toch door tot 1 uur 's nachts.
Conclusie over de kunstmatige meren
Hoewel ik eigenlijk geen grote fan ben van kunstmatige meren: wat ik in Thailand heb meegemaakt, was absoluut meer dan de moeite waard. Zoals ik had gehoopt, was het niet ons laatste bezoek aan Pilot 111.
Verder naar het eiland: Koh Phangan
Helaas moesten we om 3:30 uur op weg naar het vliegveld om het volgende deel van onze vakantie aan te vangen. Na een hele nacht vissen en amper 30 minuten slaap was het eerste deel van de reis wat ongemakkelijk en moeizaam. 4 uur later zaten we op een hogesnelheidscatamaran richting het droomeiland Koh Phangan. Op dat moment was ik volledig wakker: zoveel zon, zoveel water — hier kun je alleen maar gelukkig worden. Na een waanzinnig oudjaarfeest op het strand en een paar dagen ontspannen op het eiland was het dan weer zover: samen met een bevriend Zweeds stel (Sandra en Micha, ook totaal vissersgestoord) gingen we diepzeevissen!
Diepzeevissen Thai Style
Diepzeevissen Thai Style, samen met onze Thaise gids die geen woord Engels of Duits sprak, op een smal houten boot met een reusachtige dieselmotor achterop (zag eruit als een oeroud vrachtwagenmotor en klonk ook zo). Na 2 à 3 uur slepen in 35 °C hitte — op zoek naar een barracuda — zagen we helemaal geen teken van enige vis. Na nog eens 2 uur zonder resultaat besloten we koers te zetten naar het koraalrif om daar ons geluk te beproeven.
Succes bij het koraalrif
En inderdaad: de eerste beet volgde. Kort daarna landde ik een 'Spotted Rock Fish'. Geen grote, maar wel een bijzonder mooie vis! Met wat inktvis aan de haak kreeg je beet na beet en we vingen een aantal vissen, waaronder 'Grunter' en 'Red Snapper'.

Hoewel we geen barracuda hadden gevangen, was het toch enorm leuk. Samen met nieuwe vrienden hebben we veel gelachen en ook flink gevangen. En de zon hebben we er ook goed bij gepakt.
Op jacht naar de Mekong-riesenmeerval
Al in de auto op weg terug plantten we de volgende gezamenlijke visuitstap — een poging op karper en de Giant Mekong Catfish aan een meer diep weggestopt in de jungle. Met hengels en kunstaas in de bagage reden we met zijn vieren op twee scooters door de jungle. Na wat zoeken vonden we een klein huisje direct aan een relatief overzichtelijk meer. Na een kort gesprek met de vriendelijke eigenaar maakten we het ons gemakkelijk in het huisje aan het water.
Welk aas kies je?
Terwijl de anderen eerst een deegmengsel probeerden, deed ik wat kip van mijn lunch aan de haak. Nadat we allemaal hadden uitgeworpen, waren we even druk bezig onze spullen in het huisje te rangschikken.
Spanning en teleurstelling
Precies op dat moment hoorde ik de lijn van mijn molen ratelen. Na 4 of 5 seconden zette ik de haak en toen ging het los: hoewel mijn rem inmiddels heel strak was ingesteld, bleef de lijn van de molen ratelen. Ik kon werkelijk niets doen en stond machteloos toe te kijken hoe de reusachtige vis richting een dik kruidenveld zwom. Er zat niets anders op dan te proberen de vis met wat kracht een andere kant op te sturen. En toen gebeurde het — dat beroerde gevoel wanneer de spanning van de hengel wegvalt. De reus was weg. De lijn was niet gebroken, maar de Thaise vishaak was volledig rechtgebogen.
Zoiets had ik echt nog nooit gezien! We wisten in ieder geval dat er hier extreem grote vissen zwemmen die blijkbaar van kip houden. Een paar minuten later had Sandra een beet op haar deegmengsel. Hoewel je meteen kon zien dat het geen reusachtige vis was, waren we erg benieuwd wat er aan het andere einde van de lijn zat…
Conclusie
Dit was niet onze laatste visuitstap in Thailand. Hier zwemmen werkelijk spannende vissen waar je soms stap voor stap op moet leren vissen. De kennis van de lokale bevolking is van onschatbare waarde, maar sommige ervaringen moet je nu eenmaal zelf opdoen. Blijf kijken voor onze verdere visavonturen over de hele wereld.































